دلم خوش است که عمری به پای گل خارم

مباد آن که برون افکنی زگلزارم

چگونه  یار بخوانم تورا که می بینم

تو خوبتر زگل هستی و من کم از خارم

به چشم پادشاهان ناز می کند پایم

که خاک راه غلامان حضرت یارم

به حشر هم که برانی مرا ز خویش

از اینکه نام تو بردم بدهکارم

پراز توام به تهیدستی ام نگاه مکن

مگو که هیچ ندارم ببین تورا دارم